Tussen 15 en 30 september brengt een delegatie van onze werkgroep VvK - Balunda ba Kankala- een werkbezoek aan het CrsK.
Enkele leden, waaronder Jan Vermeyen, Ward Ceyssens en zijn broer Johan blijven nog tot 15 oktober.
Hieronder onze belevenissen van dag tot dag...
Dag 1
Dinsdag veertien september.
Om negen uur verzamelen zeven Congoreizigers zich in de vertrekhal van Zaventem.
Zes mannen , één vrouw .
Marc en Annie, Jan, Ward en broer Johan, Jos en Jos.
De jaarlijkse ‘ visitatie ‘ en ‘ resetting’ van Kankala en nu ook het bezoek aan het ORS project van Jos 2 in Kananga staan op programma. Zijdelings zal ook het regionaal ziekenhuis in Mikalay worden bezocht ( hét levenswerk van Jan ) en zullen met abbé Joseph , Dr Emmanuel en de ig electricien Pisco finale afspraken gemaakt worden ivm het zonnepanelenproject in Kamponde .
Een zonneinstallatie met alles erop en eraan op een broussehospitaal , het vroegere huis van vader Ceyssens, meer dan 60 jaar geleden toen Congo nog Belgisch Congo was.
In Limburg werd zij aangekocht en nu met de boot naar Congo gebracht en zo naar het binnenland vervoerd. Een logistiek huzarenstuk . Ik brand een dikke kaars thuis dat alles veilig in Kananga komt.
Taxfree werd met een knipoog naar Luc een fes Ricard gekocht. Om in Kananga de avond af te sluiten. Een kleine traditie.
Plaats te over in de Airbus van Brussel Airlaines, er was de obligate lekkere kip met rijst, een uiterst zachte landing van een vrouwelijke pilootcommandant in Kin ( applaus) .
Vlotte douane, een aarzelende transportband en dan met zeven in een volgestouwde witte kamionette naar het centrum . Naar de Procure St Anne ging het snel, minder hectisch en veel minder gevaarlijk als in oktober verleden jaar. Een dinsdagavond in Kin is niet gelijk aan een zondagavond.
Inchecken, kamer opzoeken, een boterham met jam en Philadelphiakaas in de bar kon er nog vanaf . Plus een eerste Primus op Congolese bodem. Niet de laatste.
Morgen bezoeken wij de geldwisselaars en gaan wij Kin in.
De voorzitter is moe, hondsmoe. Iedereen is moe en gaat naar boven.
Nog een laatste WAje naar het thuisfront.
Slaapwel.
Jos
Dag 2
Eerste volledige dag in Kinshasa, dé miljoenenstad van Congo.
Vandaag geen dag van doffe ellende, armoede, chaos. Wij zoeken het lichte, het mooie, het aangename op.
Deze voormiddag hebben wij een afspraak met mevrouw Curia van ProcFin op de campus hier van de Procure. ProcFin is de bank van Scheut Congo waarmee de vzw Kankala al jaren vanuit Limburg mee samenwerkt.
Deze bank beheert ook al het geld van de vele donaties van het Kampondefonds voor zonnepanelen en electrische installatie op het moederhuis daar. Mevrouw Curia is mooi, intelligent, geduldig, wijs en coöperatief en zal ons aan een rekening helpen waarmee wij locale elektriciens en goederen in Kananga betalen zullen.
Wij eten nog een heerlijke kiphutsepot op de Procure en stappen met ons zeven in een busje naar het Nationaal Museum. Groot, modern en leerrijk. Gebouwd door de Koreanen en nu door Amerika extra gesponsord. Cultuur in ruil voor grondstoffen.
Daarna reden wij door een chaotische avondspits richting de majestueuze Congostroom.
De Majestic River is een klasse bootrestaurant. Wij hebben het geweten. Nooit smaakten rivierkreeften mij lekkerder.
Nergens draaien in Kinshasa meer bouwkranen dan hier. Nieuwe kaaimuren, nieuwe grote appartementsgebouwen, nieuwe aanlegsteigers, luxueuze jachten. Een andere wereld, ik geef toe. Totaal anders als 500 meter verder de stad in.
Jan vertelt ons zijn boeiend levensverhaal, zijn liefde voor Mikalay, zijn liefde voor Congo, zijn trots op het verpleger zijn, één van de mooiste beroepen op aarde. Zijn ups en dows, zijn geluksmomenten en tegenslagen terwijl de tropenzon langzaam achter een grijs wolkendek ondergaat. Plots was het donker en schitterde Brazzaville met al zijn lichtjes aan de verre overkant.
Terug naar de Procure, terug naar onze veilige thuis midden in de stad.
Mijn dagelijks huiswerk nog .
Even een WA naar het thuisfront ook.
Slaap wel.
Jos
Dag 3
Gisteren de boog ontspannen . Vandaag de boog gespannen.
Idee van Ward, agrenoom met jarenlang ervaring in Indonesië
Bezoek aan twee bevriende organisaties met landbouwinitatieven in de BUURT van Kin. Zelfbedruipend produceren én verkoop voor eigen inkomsten . Ook belangrijk later voor ons Kankalaproject in Kananga en wie weet ook in Kamponde.
BUURT van Kin? Relatief .
Half zeven uit veren . Half acht met het witte busje de stad uit de chaos in, twintig km lang. Geen megastad op deze wereld kent een zodanige monsterlijke verkeerschaos als deze miljoenenstad.
Twintig km hoofdweg , parallel met de Congostroom. Een vierbaansweg, tientallen kruispunten, tienduizenden moto’s, duizenden wrakken van auto’s en busjes, hier en daar een nieuw exemplaar. Vrachtwagens in alle maten en gewichten braken zwarte rook uit. Karren op twee wielen die houtskoolzakken vervoeren. Slavenarbeid.
Roepen, schreeuwen, continu het hoge schrille geluid van toeters en claxons.
Toch regelmatig ook een lach.
Nergens rode lichten , iedereen door elkaar naar de overkant.
De hel van Dante. De wet van de sterkste, de behendigste.
Politie kan alleen maar toekijken. Een gigantische mierennest waar een overheid zonder macht, geld en middelen elke dag haar voet opzet.
Twee fietsers gezien. Mi één van de oplossingen
Duizenden voetgangers steken alleen of in groep de hoofdweg over. Met ware doodsverachting. Nergens een ongeval gezien. Nergens een gewonde, laat staan een dode langs de weg. Een wonder.
God hierboven waakt. Kan niet anders.
Links en rechts een kilomerslange aaneengesloten rij van winkeltjes, drankstandjes, miezerige cafétjes, evangelische kerkjes, in wit en blauwe letters. Verkopers van doodskisten, hout, banden, staaldraad.
Alles wat de Chinezen in containers in Matadi binnenbrengen wordt hier verkocht in miniscule hoeveelheden .
Links en rechts in grote en kleine hopen honderden tonnen vuil en plastic afval . Nog een bovenmenselijk probleem. Mijn hart als mooimaker bloedt.
Na twee uur komt het witte busje in rustig vaarwater en bereiken wij het heuvelende groene buitengebied van Kin. Wij zijn te gast op de boerderij Mbeshi van de Frères de Charité . Een enorm groot domein met leslokalen, het obligate voetbalveld, varken- en kippenstal én wat dieper in de vallei visvijvers en een hele reeks nette ‘ volkstuintjes’ en boomplantages, groot en klein. Eieren, vlees, groenten en fruit voor eigen consumptie én voor de verkoop.
Ward en Johan, de agrenomen onder ons waren verrukt. Ik ook. De formule werkt.
De volgende stop was de boerderij van de weeshuizen ORTER, de kostbare diamant van Annie Steegmans . In Kin en buiten Kin.
Hier ook leidde een zuster ons rond langs een kippenlegbatterij, een intelligente varkenstal en opnieuw langs volkstuinen en fruitboomplantages. Zelfde pryncipes, zelfde doelstelling, zelfde opbrengsten.
De Agronomen tevreden, wij tevreden.
Terug het witte busje in. Zeven mannen en een vrouw.
Terug twee uren ongemene verkeerschaos.
Eindelijk thuis in de Procure. Wij eten heerlijk warm. Kip, vis met rijst en gebakken banaan. Jan mengelt de witte rijst met de rode pilipili. Heerlijk.
Vroeg naar bed. Om half vijf staat het witte busje voor de deur.
Rit naar het vliegveld. Kananga, here we come.
Nog een apje naar het thuisfront.
Slaapwel.
Jos.
